سلام

 سلام به همه ی اونایی که توی این مدت تنهام نذاشتن

 سلام به همه ی اون کسایی که این مدت کمکم کردن تشویقم کردن

 سلام به همه ی اون کسایی که توی این مدت فقط به خاطرشون آپیدم

هر سلامی یه خداحافظی هم داره البته اگر با دلخوری نباشه

توی همه ی این روزا به یه امید فقط یه امید می نوشتم

 به این امید که شاید شاید تو پنهونی بیایی و مطالبم و بخونی

اما امان از دل غافل ...

۲ ماهه که ندیدمت دوماه کم نیست کم نیست این و بدون همه ی لحظه هام

همه ی ثانیه هام واسه تو بود ...

اما الان دیگه هیچی واسم مهم نیست هیچی  ...

خیلی واسم سخته که بخوام فراموشت کنم خیلی ...

تو بی وفا تر از اون بودی که تصور می کردم

وقتی زنگ زدم و تولدت و تبریک گفتم بر خلاف انتظارم تو من و شکستی

درسته که چیزی بهم نگفتی اما سردی حرفات همه چیز بود  ...

نمی دونستم مشکلاته خانوادگی مشکلاتی که می دونم یه روزی تموم می شه

همه رو ازم بگیره حتی اونایی رو که دوستشون داشتم یه عمری به نگاهشون دلخوش بودم

تمومه رازام و می دونستن

فکر نمی کردم همه ی اون کسایی که واسم مهم بودن حالا واسم اندازه ی سر سوزنم

بی ارزش شن

...

با اینکه می دونم می دونم ممکنه هیچ وقت حرفامو نخونی اما واسه ی خالی شدنم واسه ی

تموم شدن عمر این عشق لازم بود

...