دوستت دارم و نمی گویم                

                          تا

                            غرورم کشد به بیماری زان که میدانم این حقیقت را

                         که

                                             تو دوستم نمی داری  ...

 سلام  این تنها مطلبی که می تونه همه ی حس تنهایی و بی کس موندن من و توی خودش نشووون بده      نمی دونم چرا اما اینگار همه یه جور تنهان ... توی هر وبلاگی که میرم توی هر پستش حداقل یه بار اسم  تنهایی رو میبینم  ...

آخه چرا همه تنهاییم ؟ آخه چرا همه بی کسیم ؟ آخه چرا همه به یه همزبون نیاز داریم ؟

آره منم یکی از اون آدمای تنهای روزگارم که فقط راه میرم گاهی مخندم اما همشون دروغی ان اگه تا حالا مرده ی متحرک ندیدین من یه مرده ی متحرکم که دائم توی افکار تکراری ایم روزی هزار بار غرق می شم آخه چرا خدایا آخه چرا ؟

تا حالا دلتنگ شدی اونم از بدترین نوعش ؟ بزرگترن دلتنگی اینه که بدونی کسی رو که دوست داری هیچ وقت ماله تو نمیشه که بدونی از کسی که دوستش داری باید جدا شی

چه بخوای چه نخوای ...